Anekdote uit de praktijk.

Ik begeleid dus medisch specialisten in klantvriendelijk en empatisch patiëntenconsultatie . Geen overbodige luxe gezien alle hervormingen in de zorg en de toename van de assertiviteit van de huidige patiënten.Tijdens mijn begeleiding loop ik een middag mee tijdens de consulten.

In de stoel zit ‘Een heer van stand.’ Wanneer de dokter weggeroepen wordt en de patiënt en ik dus samen in het consultkamertje zitten en wachten, doorbreek ik de stilte en vraag: “Wilt u mij vertellen meneer, wat maakt dat u kiest om naar een privékliniek te gaan en niet naar een ziekenhuis?”

“Nou mevrouw”, antwoord de heer van stand, “Dat zal ik u vertellen. Ik heb een afkeer van ziekenhuizen gekregen. Vorige maand ben ik midden in de nacht plotseling opgenomen in een ziekenhuis. Ik heb mij kapot geërgerd aan het personeel. Ik werd behandeld alsof ik een debiel was. En, natuurlijk heb ik daar wat over gezegd. Afijn, mijn verblijf werd niet beter op. Wat heb ik mij hierover opgewonden. Toen ik werd ontslagen kwam ‘Het Hoofd’, of de afdelingszuster naar mij toe en bood haar excuses aan. Weet u wat ze zei, mevrouw? ‘Sorry, maar wij hebben geen les gehad in communicatie!’ Begrijpt u dat nou? Er is werk voor u aan de winkel, mevrouw.”,

Tsja. Ik weet het, deze meneer weet het, het personeel weet het en wellicht weet jij, als patiënt het ook.

Ik vraag mij af: wanneer willen de verzekeringsmaatschappijen, de raden van bestuur van ziekenhuizen, de directie van privé klinieken, het management van afdelingen ‘hét’ook werkelijk weten? Wanneer raken zij doordrongen van het feit dat goede communicatie en aandacht op maat, kostenefficiëntie met zich meebrengt? En, het belangrijkste, de genezing van de patiënt ten goede komt!